အဆင္သင့္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီလား ...
9 years ago
Showing posts with label က်ေနာ့မွတ္စု. Show all posts
Showing posts with label က်ေနာ့မွတ္စု. Show all posts
အၿပံဳး တခ်က္ဟာ ဒီေလာက္ ခက္ခဲပါသလား ...
က်ေနာ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္စဥ္းစားေနၾကည့္မိသည္။ စဥ္းစားလုိက္တုိင္း အေျဖက မိမိကုိယ္ကုိ သာ အျပစ္တင္ ေနမိသည္။ ဘာေၾကာင့့္ ဒီေလာက္ ေဖာ္ေရြမႈ နည္းရပါသလဲဟု .. ျဖစ္ပုံက ဒီလုိ ..
က်ေနာ္ အလုပ္လုပ္ေသာ ကာစီႏုိထဲတြင္ လွည့္ကာ က်ေနာ္တုိ႕ Dept ႏွင့္သက္ဆုိင္ေသာ Slot Machines မ်ားကုိ လွည့္ၾကည့္ေနတုန္း ျဖတ္လာေသာ Marketing မန္ေနဂ်ာကုိ က်ေနာ္ ေတြ႕လုိက္သည္။ ေတြ႕လုိက္ပါလွ်က္ မိမိ အထက္လူႀကီးတေယာက္ကုိ ၿပံဳးျပသင့္ပါလွ်က္ က်ေနာ္ သူ အနားေရာက္လာခ်ိန္ထိ က်ေနာ္မၿပံဳးျပ မိသည့္အျပင္ အဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့မ်က္ႏွာက ေတာ္ေတာ္ တည္ေနခဲ့သည္ဟု က်ေနာ္ထင္သည္။ သူကေတာ့ အဲ့လုိမဟုတ္ Marketing မန္ေနဂ်ာ ပီသစြာ ေဖာ္ေရြေသာ အၿပံဳးတခ်က္ကုိ ကုိယ့္လက္ေအာက္ ငယ္သားပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ၿပံဳးျပသြားခဲ့သည္။ အဲ့ဒီ စကၠန္႕ပုိင္းေလး အတြင္းမွာပင္ က်ေနာ္ အရွက္ႀကီး ရွက္ရေတာ့သည္။ မိမိလုပ္ေနသည္က လူအမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံေနရေသာ ေနရာတခု ထုိ႕အျပင္ကုိယ့္ အလုပ္က ပိုေရြ႕ လူအမ်ားႏွင့္ တုိက္ရုိက္ထိေတြ႕ရေသာ အလုပ္။ အမ်ားႀကီး စဥ္းစားမိကာ မိမိ အျပဳအမူအတြက္ အရွက္ ရမိေတာ့သည္။ ထုိေၾကာင့္ သူ တပတ္ျပန္လာေသာ အခါ က်ေနာ္ က ဦးေအာင္ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ၿပံဳးျပ လုိက္မိသည္။ ထို႕အတြက္ သူက က်ေနာ့ ပုခုံးကုိ ပုတ္ကာ ေခါင္းညိမ့္ ဆက္ေလွ်ာက္သြားေတာ့သည္။
အမွန္က က်ေနာ္ ဒီရက္ပုိင္း ေတာ္ေတာ့ ကုိ အလုပ္မ်ားေနသည္။ ပုံမွန္ ၀န္ထမ္းတေယာက္ အေနႏွင့္ သိပ္မမ်ား ႏုိင္ေပမဲ့ က်ေနာ္တုိ႕ယူထားရေသာ ေနရာက တဌာနလုံးမွာမွ က်ေနာ္အပါအ၀င္ ေလးေယာက္သာရွိသည္။ က်ေနာ္တုိ႕ ညဂ်ဴတီတြင္ ၂ ေယာက္သာရွိသည့္ အတြက္ အထဲတြင္ေရာ ရုံးခန္းတြင္ပါ က်ေနာ္တုိ႕ အလုပ္မ်ား ၾကသည္။ ဒီရက္ပုိင္း ပုိမ်ားသည့္ အေၾကာင္းက ေနရာတူ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အၿပီး ျပန္သြားခဲ့သည္။ သူျပန္သြားေတာ့ သူကုိင္ထားေသာ ပေရာ့ဂ်က္မ်ားကုိ HOD လုပ္သူက က်ေနာ့ကုိ လုပ္ႏုိင္ မလုပ္ႏုိင္ မေမးပဲ တာ၀န္ေပးခဲ့သည္။ ေပးခဲ့တာက က်ေနာ္လုံး၀ မကြ်မ္းက်င္ေသာ ဂရပ္ဖစ္ဒီဇုိင္းမ်ား ... ပထမရက္ပုိင္း ေတာ္ေတာ္ကုိ စိတ္တုိခဲ့သည္။ သုိ႕ေပမဲ့ သူ႕ဆန္စား ရဲရမည္ ဟု တင္းကာ ျဖစ္ေအာင္ ေလ့လာခဲ့ကာ အရင္ အေျခခံႏွင့္ ေပါင္းပီး က်ေနာ္တတ္ႏုိင္သမွ် ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ထုတ္သမွ် ဒီဇုိင္းကုိ ေဂ်းမ်ားကာ ျပန္ျပင္ခုိင္းခဲ့ေသာ မားကက္တင္း ဌာနကုိလည္း ေက်းဇူးတင္သည္။ သူတုိ႕ ေဂ်းမ်ားလုိ႕သာ အခု က်ေနာ္ နားလည္ရသည္။ တပတ္အတြင္း က်ေနာ္ ဒီဇုိင္း ၇ ခု ထုတ္ေပးခဲ့သည္။ သုိ႕ေပမဲ့ ရလဒ္က က်ေနာ္ လူေရွ႕သူေရွ႕ မေရွာင္ ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မႈေၾကာင့္ မ်က္ႏွာက မႈန္ကုတ္ကုတ္ ျဖစ္သြားရသည္။ ေနာက္ တခ်က္ ရီျပဖုိ႕ကုိ ေသမေလာက္ တြန္႕တုိေနခဲ့ေတာ့သည္။ တခ်က္ရယ္ရင္ တရက္အသက္ပုိရွည္ မည္ဟု ၾကားဖူးေပမဲ့ ဘာကိုမွ ဂရုမစုိက္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ က်ေနာ့္ အလုပ္ပိခဲ့သည္။ သုိ႕ေပမဲ့ ဒီမနက္ သင္ခန္းစာက က်ေနာ့ကုိ ျပဳျပင္ေပးလုိက္ၿပီ။
အလုပ္ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား က်ေနာ္ ေနာက္ကုိ ၿပံဳးဖုိ႕ ၀န္မေလးေတာ့ပါ။ က်ေနာ့အၿပံဳးက လူတေယာက္ကုိ စိတ္အဆင္ေျပမႈ ေပးႏုိင္တယ္ဆုိ က်ေနာ္ ၿပံဳးရက်ဳိး နပ္ပီဟု .....
က်ေနာ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္စဥ္းစားေနၾကည့္မိသည္။ စဥ္းစားလုိက္တုိင္း အေျဖက မိမိကုိယ္ကုိ သာ အျပစ္တင္ ေနမိသည္။ ဘာေၾကာင့့္ ဒီေလာက္ ေဖာ္ေရြမႈ နည္းရပါသလဲဟု .. ျဖစ္ပုံက ဒီလုိ ..
က်ေနာ္ အလုပ္လုပ္ေသာ ကာစီႏုိထဲတြင္ လွည့္ကာ က်ေနာ္တုိ႕ Dept ႏွင့္သက္ဆုိင္ေသာ Slot Machines မ်ားကုိ လွည့္ၾကည့္ေနတုန္း ျဖတ္လာေသာ Marketing မန္ေနဂ်ာကုိ က်ေနာ္ ေတြ႕လုိက္သည္။ ေတြ႕လုိက္ပါလွ်က္ မိမိ အထက္လူႀကီးတေယာက္ကုိ ၿပံဳးျပသင့္ပါလွ်က္ က်ေနာ္ သူ အနားေရာက္လာခ်ိန္ထိ က်ေနာ္မၿပံဳးျပ မိသည့္အျပင္ အဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့မ်က္ႏွာက ေတာ္ေတာ္ တည္ေနခဲ့သည္ဟု က်ေနာ္ထင္သည္။ သူကေတာ့ အဲ့လုိမဟုတ္ Marketing မန္ေနဂ်ာ ပီသစြာ ေဖာ္ေရြေသာ အၿပံဳးတခ်က္ကုိ ကုိယ့္လက္ေအာက္ ငယ္သားပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ၿပံဳးျပသြားခဲ့သည္။ အဲ့ဒီ စကၠန္႕ပုိင္းေလး အတြင္းမွာပင္ က်ေနာ္ အရွက္ႀကီး ရွက္ရေတာ့သည္။ မိမိလုပ္ေနသည္က လူအမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံေနရေသာ ေနရာတခု ထုိ႕အျပင္ကုိယ့္ အလုပ္က ပိုေရြ႕ လူအမ်ားႏွင့္ တုိက္ရုိက္ထိေတြ႕ရေသာ အလုပ္။ အမ်ားႀကီး စဥ္းစားမိကာ မိမိ အျပဳအမူအတြက္ အရွက္ ရမိေတာ့သည္။ ထုိေၾကာင့္ သူ တပတ္ျပန္လာေသာ အခါ က်ေနာ္ က ဦးေအာင္ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ၿပံဳးျပ လုိက္မိသည္။ ထို႕အတြက္ သူက က်ေနာ့ ပုခုံးကုိ ပုတ္ကာ ေခါင္းညိမ့္ ဆက္ေလွ်ာက္သြားေတာ့သည္။
အမွန္က က်ေနာ္ ဒီရက္ပုိင္း ေတာ္ေတာ့ ကုိ အလုပ္မ်ားေနသည္။ ပုံမွန္ ၀န္ထမ္းတေယာက္ အေနႏွင့္ သိပ္မမ်ား ႏုိင္ေပမဲ့ က်ေနာ္တုိ႕ယူထားရေသာ ေနရာက တဌာနလုံးမွာမွ က်ေနာ္အပါအ၀င္ ေလးေယာက္သာရွိသည္။ က်ေနာ္တုိ႕ ညဂ်ဴတီတြင္ ၂ ေယာက္သာရွိသည့္ အတြက္ အထဲတြင္ေရာ ရုံးခန္းတြင္ပါ က်ေနာ္တုိ႕ အလုပ္မ်ား ၾကသည္။ ဒီရက္ပုိင္း ပုိမ်ားသည့္ အေၾကာင္းက ေနရာတူ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အၿပီး ျပန္သြားခဲ့သည္။ သူျပန္သြားေတာ့ သူကုိင္ထားေသာ ပေရာ့ဂ်က္မ်ားကုိ HOD လုပ္သူက က်ေနာ့ကုိ လုပ္ႏုိင္ မလုပ္ႏုိင္ မေမးပဲ တာ၀န္ေပးခဲ့သည္။ ေပးခဲ့တာက က်ေနာ္လုံး၀ မကြ်မ္းက်င္ေသာ ဂရပ္ဖစ္ဒီဇုိင္းမ်ား ... ပထမရက္ပုိင္း ေတာ္ေတာ္ကုိ စိတ္တုိခဲ့သည္။ သုိ႕ေပမဲ့ သူ႕ဆန္စား ရဲရမည္ ဟု တင္းကာ ျဖစ္ေအာင္ ေလ့လာခဲ့ကာ အရင္ အေျခခံႏွင့္ ေပါင္းပီး က်ေနာ္တတ္ႏုိင္သမွ် ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ထုတ္သမွ် ဒီဇုိင္းကုိ ေဂ်းမ်ားကာ ျပန္ျပင္ခုိင္းခဲ့ေသာ မားကက္တင္း ဌာနကုိလည္း ေက်းဇူးတင္သည္။ သူတုိ႕ ေဂ်းမ်ားလုိ႕သာ အခု က်ေနာ္ နားလည္ရသည္။ တပတ္အတြင္း က်ေနာ္ ဒီဇုိင္း ၇ ခု ထုတ္ေပးခဲ့သည္။ သုိ႕ေပမဲ့ ရလဒ္က က်ေနာ္ လူေရွ႕သူေရွ႕ မေရွာင္ ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မႈေၾကာင့္ မ်က္ႏွာက မႈန္ကုတ္ကုတ္ ျဖစ္သြားရသည္။ ေနာက္ တခ်က္ ရီျပဖုိ႕ကုိ ေသမေလာက္ တြန္႕တုိေနခဲ့ေတာ့သည္။ တခ်က္ရယ္ရင္ တရက္အသက္ပုိရွည္ မည္ဟု ၾကားဖူးေပမဲ့ ဘာကိုမွ ဂရုမစုိက္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ က်ေနာ့္ အလုပ္ပိခဲ့သည္။ သုိ႕ေပမဲ့ ဒီမနက္ သင္ခန္းစာက က်ေနာ့ကုိ ျပဳျပင္ေပးလုိက္ၿပီ။
အလုပ္ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား က်ေနာ္ ေနာက္ကုိ ၿပံဳးဖုိ႕ ၀န္မေလးေတာ့ပါ။ က်ေနာ့အၿပံဳးက လူတေယာက္ကုိ စိတ္အဆင္ေျပမႈ ေပးႏုိင္တယ္ဆုိ က်ေနာ္ ၿပံဳးရက်ဳိး နပ္ပီဟု .....
အကုိႀကီး ZeroTrash ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတဲ့ ပုိ႕စ္ကုိ သြားဖတ္ပီးတည္းက က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့ ခ်စ္သယ္ခ်င္း ေတြအေၾကာင္း ေရးခ်င္ခဲ့တာ ၾကာပါပီ။ သုိ႕ေပေသာ္လည္းေပါ့ဗ်ာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းတုိ႕ေၾကာင့္ သင္းတုိ႕ခမ်ာ က်ေနာ့ စာမ်က္ႏွာေပၚ တက္ခြင့္မရခဲ့ၾက ရွာဘူးေပါ့။ (အဟဲ ဟုိေကာင္ေတြ ဖတ္ပီး ဆဲမယ္ မႀကံနဲ႕၊ ရာရာစစ သူ႕စာမ်က္ႏွာေပၚပဲ တက္ရဦးမယ္လုိ႕လည္း မိန္းမလုိ မိန္းမရ ေျပာမေနနဲ႕၊ ငါက မင္းတုိ႕ ေကာင္းစား ေစခ်င္လြန္းလုိ႕ ကုိယ္ထင္ ျပရတာကြ (အဲေလ ေရာကုန္ပီ) မင္းတုိ႕ ေကာင္းေစ ခ်င္လြန္းလုိ႕ ေရးေပး ရတာကြ။) ဟုိးငယ္ငယ္ေလးတည္းက က်ေနာ္နဲ႕တူတူ ေကာင္းတူဆုိးဖက္ ခံစားခဲ့ၾကတဲ့ က်ေနာ့္ ခ်စ္သယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း စေရးပါေတာ့မယ္ ဒန္ တန္႕ တန္ ... ။ ;D
ဟန္လြင္ဦး
က်ေနာ့ရဲ႕ ညီအကုိ လုိခ်စ္တဲ့ အရင္းႏွီးဆုံး သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ပါပဲ။ ဒီေကာင့္ကုိေတာ့ အဖြဲ႕ထဲမွာ ခ်ီးေၾကာင္ ရယ္လုိ႕ နာမည္ဖ်က္ေပးထားၾကတယ္ ခင္ဗ်။ ပုံမွန္ဆုိရင္ ေကာင္းေပမဲ့ တခါတခါ က်ပ္မျပည့္ပဲ လုပ္ခ်င္တာ ထလုပ္တတ္လုိ႕ ဒီနာမည္ကုိ ေပးထားရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ခုမွရတဲ့နာမည္လည္း မဟုတ္ပါဘူး ဟုိးငယ္ငယ္ ေလးတန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ေလာက္တည္းက ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ ဘြဲ႕ျဖစ္ပါတယ္။ လူပုံစံကေတာ့ ျဖဴျဖဴ ပိန္ပိန္နဲ႕ ရုပ္ရည္က ခပ္သန္႕သန္႕မုိ႕ SKB ေပါ့ဗ်ာ။ (ဒါေပမဲ့ ခုခ်ိန္ထိ ရည္းစား မယ္မယ္ရရ မရွိေသးပါဘူး အီစီကလီေတြေတာ့ ရွိပါရဲ႕)။ ဒီေကာင္နဲ႕ က်ေနာ္ စခင္တာက က်ေနာ္ သဃၤန္းကြ်န္းကေန ေက်ာင္းေျပာင္းလာပီး ပထမဆုံး က်ေနာ္ ေက်ာင္းစတက္ ရမဲ့ ေန႕မွာပါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဒီေကာင္ကလည္း ေက်ာင္းေျပာင္းလာတဲ့ ေက်ာင္းသားသစ္ အဲလုိနဲ႕ က်ေနာ္တုိ႕ တူတူထုိင္ျဖစ္ရင္း ခင္ခဲ့ၾကတယ္ေပါ့။ အဲ အဲ့ဒီကေန စလုိ႕ အတူတူထုိင္လုိက္တာဟာ က်ေနာ္တုိ႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း ေနာက္ဆုံးႏွစ္ထိပါပဲ။ ေနာက္ ဒီေကာင့္ အိမ္နဲ႕ က်ေနာ့္အိမ္က ေရွ႕ေနာက္ ကပ္ေနတာဆုိေတာ့ သူ႕အိမ္ဟာ က်ေနာ့္အိမ္ က်ေနာ့္အိမ္ဟာ သူအိမ္ကုိ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ တခါတရံ က်ေနာ္က ဒိေကာင့္ မိသားစုနဲ႕ ထမင္းစားေနခ်ိန္မွာ ဒီေကာင္က က်ေနာ့္အိမ္က ထမင္းစား၀ုိင္းမွာ ခပ္တည္တည္နဲ႕ မ်ဳိဆုိ႕ေနတတ္ပါတယ္။ ေဘာလုံးကန္လည္း တူတူ၊ က်ဴရွင္ သင္တန္း တက္လည္းတူတူ စာက်က္ေတာ့လည္း တူတူ ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ တတြဲတြဲ ေတြ႕ရတတ္တာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲမွာ က်ေနာ္တုိ႕ ၂ေယာက္ဟာ ျဖဴမဲ ညီေနာင္ရယ္ဆုိပီး နာမည္တြင္ခဲ့ပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ က်ေနာ္တုိ႕ ခုနစ္တန္း အရြယ္မွာ အိမ္က ကုကၠိဳင္း ေရကူးကန္ကုိ ေရကူးသင္ဖုိ႕ လႊတ္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္က ပထမအပတ္ေလာက္ပဲ လုိက္ပုိ႕ကာ ေနာက္ရက္ေတြ တကၠစီနဲ႕ပဲ လႊတ္ပါေတာ့တယ္။ တေန႕ က်ေနာ္တုိ႕ ေရကူးသင္ရင္း ေရနစ္လုိ႕ ၂ေယာက္လုံး ေၾကာက္ပီး ေနာက္ေန႕ေတြ သင္တန္း မသြားေတာ့ပဲ ဂိမ္းဆုိင္မွာသာ အခ်ိန္ျဖဳန္းပီး အခ်ိန္တန္မွ အိမ္ျပန္ခဲ့ ၾကပါတယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲေပါ့ အဲ သင္တန္းပီးေတာ့ သင္တန္းဆင္း လက္မွတ္ ေပးပြဲႀကီးက တီဗီမွာလာေတာ့မွ က်ေနာ္တုိ႕မွာ အဆူခံ ရပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ က်ေနာ္တုိ႕ ၂ေယာက္လုံး သူငယ္ခ်င္းေတြ ေကာင္းမႈနဲ႕ ေရမေၾကာက္ေတာ့ပဲ ကြ်မ္းကြ်မ္း က်င္က်င္ ကူးတတ္တဲ့ အဆင့္ထိ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲ့အရြယ္ထဲက က်ေနာ္တုိ႕က အဲ့လုိပါ။
ကိတ္စေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ဒီေကာင္မပါပဲ က်ေနာ္မလုပ္တတ္သလုိ သူကလည္း က်ေနာ့ကုိ မတုိင္ပင္ပဲ မလုပ္တတ္ပါဘူး အနည္းဆုံး အသိေတာ့ ေပးၾကပါတယ္ ဘယ္ေျခလွမ္းမယ္ဆုိတာကုိေပါ့။ က်ေနာ္တုိ႕ မုိးေတြသိပ္သည္းတဲ့ ညလုိမ်ဳိးမွာ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ဖူးတယ္၊ ေကာင္မေလး တေယာက္ကုိ ၂ ေယာက္ အတူတူ ႀကိဳက္ခဲ့ဖူးတယ္ (ေနာက္ေတာ့လည္း ဟုတ္တာမဟုတ္ပါဘူး)၊ ဗုိလ္တေထာင္ ဆိပ္ကမ္းမွာ ညႀကီးသန္းေခါင္ ဂစ္တာထုိင္တီးခဲ့ၾကဖူးတယ္၊ ဒီေကာင္ အရူးထတာ မနက္ေလးနာရီေလာက္ႀကီး က်ေနာ့္ကုိ ႏႈိးပီး သူႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး အိမ္ကုိ ပန္းသြားခ်ိတ္ခ်င္တယ္ ဆုိလုိ႕ က်ေနာ္ လုိက္ေပးခဲ့ရဖူးတယ္၊ က်ေနာ္ အိမ္က ခုိးလစ္ပီး ခရီးတေယာက္တည္း သြားမယ္ဆုိေတာ့ ဒီေကာင္က အေဖာ္လုိက္ေပးခဲ့ဖူးတယ္၊ က်ေနာ္တုိ႕ အိမ္ေတြ ျပသနာ ႀကံဳရတုိင္း ေခါင္းခ်င္းဆုိင္ေျဖရွင္း ၾကတာ က်ေနာ္တုိ႕ ၂ေယာက္ပါပဲ၊ က်ေနာ္တုိ႕ အတူျဖတ္သန္းလာတဲ့ အခ်ိန္က မ်ားလြန္းပါတယ္ ဒါေၾကာင့္တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ ဘာလုပ္ခ်င္တယ္ဆုိတာ နားလည္မႈ အရမ္းရွိပါတယ္။
က်ေနာ္ သေဘၤာတက္လာေတာ့ ဒီေကာင္က အင္ဂ်င္ဘက္ ေရြးတာမုိ႕ ေဒါက္ဆင္းရင္း က်န္ခဲ့ေပမဲ့ အရင္လုိပဲ က်ေနာ့္အိမ္မွာ ေမေမလုိသမွ်ကုိ ကူညီ လုပ္ကိုင္ေပးေနပါတယ္။ က်ေနာ့္ကုိ ေလယာဥ္ကြင္း လုိက္ပုိ႕တုန္းက ဒီေကာင္ မ်က္ရည္၀ဲပီး ေျပာခဲ့တာကုိ အမွတ္ရပါေသးတယ္ ငါတုိ႕ ၂ေယာက္ ဘယ္တုန္းကမွ ဒီေလာက္ အႀကာႀကီး မခြဲခဲ့ၾကဖူးဘူး ငါတုိ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက အခ်ိန္ေတြကုိ ျပန္ရခ်င္တယ္ကြာ တဲ့ က်ေနာ္ တခ်က္ၿပံဳးပီး ငေပါ လုိ႕သာ ေျပာႏုိင္ပါတယ္ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္း စိတ္ထဲက ဒီေကာင့္လုိ ေျပာမိေနလုိ႕ပါပဲ။ ခုေတာ့ ဒီေကာင္က ရည္းစားေတြ ဘာေတြရလုိ႕ အုိေကေနပီတဲ့ က်ေနာ့ကုိ ဒီေကာင္ေၾကာသြားပီေပါ့ အဟင္းဟင္း (သတိထားေစခ်င္ပါသည္) ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပန္မဲ့အခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ ၂ေယာက္လုံး နည္းနည္းပါးပါး ေသာက္တတ္ ေနၾကပီမုိ႕ သြားစရာ ေနရာတေနရာ တုိးဦးမည္ ဟု ေတြးရင္ ခ်ီးေၾကာင္ အေၾကာင္း ဒီမွာပဲ ရပ္ပါရေစ။ တျခား ခ်စ္သယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းကုိလည္း အလ်ဥ္းသင့္သလုိ တင္ပါဦးမည္။
ဟန္လြင္ဦး
က်ေနာ့ရဲ႕ ညီအကုိ လုိခ်စ္တဲ့ အရင္းႏွီးဆုံး သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ပါပဲ။ ဒီေကာင့္ကုိေတာ့ အဖြဲ႕ထဲမွာ ခ်ီးေၾကာင္ ရယ္လုိ႕ နာမည္ဖ်က္ေပးထားၾကတယ္ ခင္ဗ်။ ပုံမွန္ဆုိရင္ ေကာင္းေပမဲ့ တခါတခါ က်ပ္မျပည့္ပဲ လုပ္ခ်င္တာ ထလုပ္တတ္လုိ႕ ဒီနာမည္ကုိ ေပးထားရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ခုမွရတဲ့နာမည္လည္း မဟုတ္ပါဘူး ဟုိးငယ္ငယ္ ေလးတန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ေလာက္တည္းက ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ ဘြဲ႕ျဖစ္ပါတယ္။ လူပုံစံကေတာ့ ျဖဴျဖဴ ပိန္ပိန္နဲ႕ ရုပ္ရည္က ခပ္သန္႕သန္႕မုိ႕ SKB ေပါ့ဗ်ာ။ (ဒါေပမဲ့ ခုခ်ိန္ထိ ရည္းစား မယ္မယ္ရရ မရွိေသးပါဘူး အီစီကလီေတြေတာ့ ရွိပါရဲ႕)။ ဒီေကာင္နဲ႕ က်ေနာ္ စခင္တာက က်ေနာ္ သဃၤန္းကြ်န္းကေန ေက်ာင္းေျပာင္းလာပီး ပထမဆုံး က်ေနာ္ ေက်ာင္းစတက္ ရမဲ့ ေန႕မွာပါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဒီေကာင္ကလည္း ေက်ာင္းေျပာင္းလာတဲ့ ေက်ာင္းသားသစ္ အဲလုိနဲ႕ က်ေနာ္တုိ႕ တူတူထုိင္ျဖစ္ရင္း ခင္ခဲ့ၾကတယ္ေပါ့။ အဲ အဲ့ဒီကေန စလုိ႕ အတူတူထုိင္လုိက္တာဟာ က်ေနာ္တုိ႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း ေနာက္ဆုံးႏွစ္ထိပါပဲ။ ေနာက္ ဒီေကာင့္ အိမ္နဲ႕ က်ေနာ့္အိမ္က ေရွ႕ေနာက္ ကပ္ေနတာဆုိေတာ့ သူ႕အိမ္ဟာ က်ေနာ့္အိမ္ က်ေနာ့္အိမ္ဟာ သူအိမ္ကုိ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ တခါတရံ က်ေနာ္က ဒိေကာင့္ မိသားစုနဲ႕ ထမင္းစားေနခ်ိန္မွာ ဒီေကာင္က က်ေနာ့္အိမ္က ထမင္းစား၀ုိင္းမွာ ခပ္တည္တည္နဲ႕ မ်ဳိဆုိ႕ေနတတ္ပါတယ္။ ေဘာလုံးကန္လည္း တူတူ၊ က်ဴရွင္ သင္တန္း တက္လည္းတူတူ စာက်က္ေတာ့လည္း တူတူ ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ တတြဲတြဲ ေတြ႕ရတတ္တာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲမွာ က်ေနာ္တုိ႕ ၂ေယာက္ဟာ ျဖဴမဲ ညီေနာင္ရယ္ဆုိပီး နာမည္တြင္ခဲ့ပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ က်ေနာ္တုိ႕ ခုနစ္တန္း အရြယ္မွာ အိမ္က ကုကၠိဳင္း ေရကူးကန္ကုိ ေရကူးသင္ဖုိ႕ လႊတ္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္က ပထမအပတ္ေလာက္ပဲ လုိက္ပုိ႕ကာ ေနာက္ရက္ေတြ တကၠစီနဲ႕ပဲ လႊတ္ပါေတာ့တယ္။ တေန႕ က်ေနာ္တုိ႕ ေရကူးသင္ရင္း ေရနစ္လုိ႕ ၂ေယာက္လုံး ေၾကာက္ပီး ေနာက္ေန႕ေတြ သင္တန္း မသြားေတာ့ပဲ ဂိမ္းဆုိင္မွာသာ အခ်ိန္ျဖဳန္းပီး အခ်ိန္တန္မွ အိမ္ျပန္ခဲ့ ၾကပါတယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲေပါ့ အဲ သင္တန္းပီးေတာ့ သင္တန္းဆင္း လက္မွတ္ ေပးပြဲႀကီးက တီဗီမွာလာေတာ့မွ က်ေနာ္တုိ႕မွာ အဆူခံ ရပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ က်ေနာ္တုိ႕ ၂ေယာက္လုံး သူငယ္ခ်င္းေတြ ေကာင္းမႈနဲ႕ ေရမေၾကာက္ေတာ့ပဲ ကြ်မ္းကြ်မ္း က်င္က်င္ ကူးတတ္တဲ့ အဆင့္ထိ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲ့အရြယ္ထဲက က်ေနာ္တုိ႕က အဲ့လုိပါ။
ကိတ္စေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ဒီေကာင္မပါပဲ က်ေနာ္မလုပ္တတ္သလုိ သူကလည္း က်ေနာ့ကုိ မတုိင္ပင္ပဲ မလုပ္တတ္ပါဘူး အနည္းဆုံး အသိေတာ့ ေပးၾကပါတယ္ ဘယ္ေျခလွမ္းမယ္ဆုိတာကုိေပါ့။ က်ေနာ္တုိ႕ မုိးေတြသိပ္သည္းတဲ့ ညလုိမ်ဳိးမွာ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ဖူးတယ္၊ ေကာင္မေလး တေယာက္ကုိ ၂ ေယာက္ အတူတူ ႀကိဳက္ခဲ့ဖူးတယ္ (ေနာက္ေတာ့လည္း ဟုတ္တာမဟုတ္ပါဘူး)၊ ဗုိလ္တေထာင္ ဆိပ္ကမ္းမွာ ညႀကီးသန္းေခါင္ ဂစ္တာထုိင္တီးခဲ့ၾကဖူးတယ္၊ ဒီေကာင္ အရူးထတာ မနက္ေလးနာရီေလာက္ႀကီး က်ေနာ့္ကုိ ႏႈိးပီး သူႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး အိမ္ကုိ ပန္းသြားခ်ိတ္ခ်င္တယ္ ဆုိလုိ႕ က်ေနာ္ လုိက္ေပးခဲ့ရဖူးတယ္၊ က်ေနာ္ အိမ္က ခုိးလစ္ပီး ခရီးတေယာက္တည္း သြားမယ္ဆုိေတာ့ ဒီေကာင္က အေဖာ္လုိက္ေပးခဲ့ဖူးတယ္၊ က်ေနာ္တုိ႕ အိမ္ေတြ ျပသနာ ႀကံဳရတုိင္း ေခါင္းခ်င္းဆုိင္ေျဖရွင္း ၾကတာ က်ေနာ္တုိ႕ ၂ေယာက္ပါပဲ၊ က်ေနာ္တုိ႕ အတူျဖတ္သန္းလာတဲ့ အခ်ိန္က မ်ားလြန္းပါတယ္ ဒါေၾကာင့္တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ ဘာလုပ္ခ်င္တယ္ဆုိတာ နားလည္မႈ အရမ္းရွိပါတယ္။
က်ေနာ္ သေဘၤာတက္လာေတာ့ ဒီေကာင္က အင္ဂ်င္ဘက္ ေရြးတာမုိ႕ ေဒါက္ဆင္းရင္း က်န္ခဲ့ေပမဲ့ အရင္လုိပဲ က်ေနာ့္အိမ္မွာ ေမေမလုိသမွ်ကုိ ကူညီ လုပ္ကိုင္ေပးေနပါတယ္။ က်ေနာ့္ကုိ ေလယာဥ္ကြင္း လုိက္ပုိ႕တုန္းက ဒီေကာင္ မ်က္ရည္၀ဲပီး ေျပာခဲ့တာကုိ အမွတ္ရပါေသးတယ္ ငါတုိ႕ ၂ေယာက္ ဘယ္တုန္းကမွ ဒီေလာက္ အႀကာႀကီး မခြဲခဲ့ၾကဖူးဘူး ငါတုိ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက အခ်ိန္ေတြကုိ ျပန္ရခ်င္တယ္ကြာ တဲ့ က်ေနာ္ တခ်က္ၿပံဳးပီး ငေပါ လုိ႕သာ ေျပာႏုိင္ပါတယ္ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္း စိတ္ထဲက ဒီေကာင့္လုိ ေျပာမိေနလုိ႕ပါပဲ။ ခုေတာ့ ဒီေကာင္က ရည္းစားေတြ ဘာေတြရလုိ႕ အုိေကေနပီတဲ့ က်ေနာ့ကုိ ဒီေကာင္ေၾကာသြားပီေပါ့ အဟင္းဟင္း (သတိထားေစခ်င္ပါသည္) ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပန္မဲ့အခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ ၂ေယာက္လုံး နည္းနည္းပါးပါး ေသာက္တတ္ ေနၾကပီမုိ႕ သြားစရာ ေနရာတေနရာ တုိးဦးမည္ ဟု ေတြးရင္ ခ်ီးေၾကာင္ အေၾကာင္း ဒီမွာပဲ ရပ္ပါရေစ။ တျခား ခ်စ္သယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းကုိလည္း အလ်ဥ္းသင့္သလုိ တင္ပါဦးမည္။
''ဆီမီးရယ္ထိန္ ၊ အိုင္မင္းေရၾကည္က .. ၊
ၾကာငါးမည္ ငံုအာစြင့္တယ္.. ၊ ဖူးပြင့္ခ်ိန္ခါ .. ။
အႆ၀ဏီ ယွဥ္ကာခ်ဥ္းပါလို ့.. ၊ လင္းလာတဲ့ ေငြတာရိန္ရယ္.. ၊
ၿပာမွိန္လ်က္ ၿမဴေခ်ဆိုင္း .. ။
ဂါရေ၀ ၊ သဒၵါေၿခြ ကန္ေတာ့ပဲြကိုလ .. ၊
မစဲေပါင္ ကုသိုလ္ႏိႈးၾကတယ္ .. ၊ မ်ိဳးၿမန္မာတိုင္း'' ............ ။
ဗုဒၶၿမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သတၱမေၿမာက္၀ါကို တာ၀တိ ံသာ နတ္ၿပည္၌ ၀ါကပ္ေတာ္မူၿပီး မယ္ေတာ္ၿဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ သႏ ၱဳႆီတ နတ္သားအားအမႈးၿပဳ၍ စၾက၀ဠာေနရာ အႏံွ ့မွ နတ္ၿဗဟၼာ အေပါင္းတို ့အား အဘိဓမၼာ တရားေတာ္ၿမတ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူသည္ ။သီတင္းကြ်တ္လၿပည့္ေန ့ ေရာက္ေသာအခါ ဘုရားရွင္သည္ နတ္ၿဗဟၼာ အေပါင္းၿခံရံကာ ေရႊေစာင္းတန္း ၊ ေငြေစာင္းတန္း ၊ ပတၱၿမားေစာင္းတန္း မ်ားၿဖင့္ စီခ်ယ္ အပ္ေသာ ရတနာ ေစာင္းတန္းၿဖင့္ လူ ့ၿပည္ၿဖစ္ေသာ သကၤႆနဂိုရ္ ၿပည္သို ့ၿပန္လည္ဆင္းသက္ၾကြၿမန္းေတာ္မူ
ထိုအခါ သမယတြင္ ၿပည္သူၿပည္သားအေပါင္းတို ့က မီးရွဴး မီးတိုင္မ်ား ၊မီးပန္းမ်ား၊ ဆီမီးမ်ား ၊ဆြမ္းပန္းေရခ်မ္း မ်ားၿဖင့္ ကပ္လွဴပူေဇာ္ၾကသည္ ။ တာ၀တိ ံသာနတ္ၿပည္ရိွ စူဠာမဏိ ေစတီေတာ္ကိုလည္း ပူေဇာ္သည့္ အထိမ္းအမွတ္ၿဖင့္ မီးပံုးမ်ားၿပဳလုပ္၍ ေကာင္းကင္သို ့လႊတ္တင္ ပူေဇာ္ၾကသည္ ။ထိုကဲ့သို ့ပူေဇာ္ၾကသည္ကို အေၾကာင္းၿပဳကာ ယေန ့ေခတ္အခါတိုင္ေအာင္ ၿမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုး၌ ႏွစ္စဥ္က်င္းပၿပဳလုပ္ၿမဲ ၿဖစ္သည္ ။ (ထုိစာသားမ်ားကုိ ကုိနႏၵ၏ Mail Forward မွ ယူကာ အသုံးျပဳထားပါသည္)
ေအာ ဘာလုိလုိနဲ႕ သီတင္းတခါကြ်တ္လာျပန္ပီ .. ဒီေနရာမွာ ေအာက္တုိဘာကုိ ျဖတ္လာတာ သုံးခါ တိတိရွိခဲ့ ျပန္ပီေပါ့ .. အဲဒီလုိ အခါသမယေတြေရာက္တုိင္း ကုိယ့္ေနရပ္ ကုိယ့္ဌာနီကုိ သတိရမိတာ တအားပါပဲ ...
မိသားစု၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြဟာ ဒီအခ်ိန္မွာ ခံစားမႈကုိ နက္နဲ ေစတာပါပဲ ....
ဟုိး ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သီတင္းကြ်တ္ပီဆုိရင္ ေဖေဖ ေမေမ နဲ႕ လုိက္ၿပီး ကန္ေတာ့ထုိက္တဲ့ သူေတြကုိလုိက္ ကန္ေတာ့ ခဲ့တာ မွတ္မိေနပါတယ္။ အဲ့လုိေန႕မ်ဳိးဆုိ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြ၀တ္ မနက္ေစာႀကီး ေရႊတိဂုံဘုရားကုိ တက္ဖူး ဘုရားေစာင္းမွာ မနက္စာ နန္းႀကီးသုပ္စား ေနာက္ေတာ့ ေဖေဖက သြားခ်င္တဲ့ ေနရာမွန္သမွ် တေနကုန္ လုိက္ပုိ႕ပါတယ္ ေလွ်ာက္လည္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေပါ့ ... ညပုိင္းက်ေတာ့ ဘုိးဘုိး၊ ဘြားဘြား၊ ဦးေလး အေဒၚေတြကုိ လုိက္ကန္ေတာ့ မုန္႕ဖုိးေတြရ ပြဲေစ်း ေလွ်ာက္လည္ မုန္႕စားနဲ႕ ေပ်ာ္စရာ သိပ္ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။
အသက္အရြယ္ေလး ရလာေတာ့ အိမ္နဲ႕မသြားေတာ့ဘူး။ အေမနဲ႕ အေဖကေတာ့ တေနကုန္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း မွာသာ ဥပုသ္ယူရင္း အခ်ိန္ကုန္ေစေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ မနက္ဆုိ ဘုရားတက္တယ္ အင္းက်ီ အျဖဴ ေယာပုဆုိးေလးေတြနဲ႕ တူညီေပါ့။ အဲ ကားထဲမွာေတာ့ အိတ္ေတြနဲ႕ ထုပ္ထားတယ္ ေဘာင္းဘီေတြ တီရွပ္ေတြ ပါတယ္ခင္ဗ် ;D။ ပီးတာနဲ႕ ကဲၾကမယ္ဆုိတဲ့ အႀကံနဲ႕ေလ။ ဘုရားဖူးပီး ျပန္လာပီ ဆုိတာနဲ႕ တေနကုန္ တေနကမ္း ေလွ်ာက္အေလလုိက္ေတာ့ တာပါပဲ။ ညေနေရာက္ေတာ့ အိမ္မွာ မီးပုံးေတြ တပ္ မီးပူေဇာ္၊ အိမ္ေရွ႕ကေက်ာက္ခက္ ပင္ေတြမွာ မီးအလွ လုိက္ဆင္ နဲ႕ အခ်ိန္ကုန္ေစေတာ့တာပါပဲ။ အားလုံးပီးပီ ဆုိရင္ ဒန္းေလးေပၚ ထုိင္ပီး ထိန္ထိန္သာေနတဲ့ လႀကီးကုိ ေငးရင္ တေယာက္တည္း စိတ္ကူးယဥ္၊ စိတ္ေပါက္ရင္ ဂစ္တာ ထတီး နဲ႕ အဲလုိညမ်ဳိးကုိ မအိပ္ပဲ ကုန္ဆုံးေစခဲ့ဖူးပါတယ္။
ေနာက္ က်ေနာ္တုိ႕က ပုဇြန္ေတာင္သားေတြဆုိေတာ့ ပုဇြန္ေတာင္ သီတင္းကြ်တ္ ပြဲေစ်းဆုိတာ နာမည္ ႀကီးပဲေလ တအားစည္တာ ေရာက္ဖူးသူေတြ သိၾကမွာပါ။ ေစ်းသည္ေတြ အစီအရီ ကစားနည္းေတြမ်ဳိးစုံနဲ႕ သိပ္စည္တဲ့ ပြဲေစ်းတခုပါ။ ဆယ္တန္းပီးေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုပီး ပြဲေစ်းမွာ ေစ်းဆုိင္ ဖြင့္မယ္ ဆုိပီး စပ္ေဆာ့ၾကတယ္။ အဲလုိနဲ႕ စလုိက္တာဟာ တကယ္တမ္းလုိက္လုပ္ေတာ့ မပီးေတာ့ပါဘူး ေစ်းဆုိင္အတြက္ ေနရာယူရ၊ ၿမိဳ႕နယ္ရုံးေပါင္းစုံ သြားရ ခံ၀န္ကတိေတြ မ်ားစြာ ထုိးရနဲ႕ ငါးေယာက္လုံး ကုိယ့္ဟာနဲ႕ကုိယ္ အလုပ္ရႈပ္ကုန္ပါတယ္။ အားလုံးပီးေတာ့ ဆုိင္ဖြင့္တာဟုတ္ပါပီ ဘာေရာင္းမွာတုန္း ဆိုေတာ့ ၀ုိင္းစဥ္းစားရင္း Burger, Snack & Soft Drink ဆုိင္ေလး ျဖစ္သြားတယ္။ နီးစပ္ရာ အသုိင္းအ၀ုိင္းကုိ လက္မွတ္ေတြ ၀ယ္ခ်င္လည္းေရာင္း မ၀ယ္ခ်င္လည္း ေရာင္းနဲ႕ ရွိသမွ် ကူပြန္ေတြ ကုန္သြားတယ္ေပါ့ ;D ။ ကုိယ့္ဟာကုိ decorate လုပ္ထားတဲ့ ဆုိင္ေလးကုိ တကယ္ဖြင့္ေတာ့မဲ့ အဖိတ္ေန႕ ညေနမွာ ၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏူးေနၾကမိတယ္။ ဒီဆုိင္ေလးအတြက္ ေပးထားရတဲ့ အခ်ိန္က နည္းမွ မနည္းပဲကုိး။ တကယ္လည္း အလုပ္စေရာ မွာထားတဲ့ ေအာ္ဒါေတြက ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မေရာက္ႏုိင္ျဖစ္ပီး ဆုိင္က ကုိးနာရီေလာက္မွ စဖြင့္ ႏုိင္ေတာ့တယ္ ေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ အားနာပါးနာနဲ႕ ေလွ်ာက္ၾကည့္ခုိင္းထားရတယ္။ အားလုံးစုံပီ ဆုိေတာ့မွ ကုိယ္ေတြပဲ စားပြဲထုိး၊ ကုိယ္ေတြပဲ ဧည့္ႀကိဳ၊ ကုိယ္ေတြပဲ ဒီေဂ် ေပါ့ တေယာက္တလက္နဲ႕ လုပ္လုိက္ၾကတာ ပင္ပမ္းလုိ႕ ပင္ပမ္းမွန္းေတာင္ မသိရပါဘူး။ ဒီၾကားထဲ ကုိယ္ေတြလုိပဲ ဆုိင္ဖြင့္တဲ့ လသာ ဘက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဖိတ္ထားတာမုိ႕ သူတုိ႕ဆီလည္း ၂ေယာက္ေလာက္ကုိ လႊတ္ရေသးတယ္။ မနက္က်ေတာ့လည္း မနားရ တေယာက္က ဆုိင္ေစာင့္ ထားရတယ္ ဆုိင္မွာပဲေနေပါ့ ဒီပြဲေတာ္ရက္ကေတာ့ အဲလုိ စီစဥ္ထားတာ တကယ္တမ္းလည္းက်ေရာ တေယာက္တည္း မထားရက္တာနဲ႕ ငါးေယာက္လုံး ဆုိင္မွာပဲ ေနၾက ထမင္းစားတဲ့အခ်ိန္ေလာက္ပဲ အိမ္ကုိ ခဏျပန္ၾကတယ္ အိမ္ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ မ်က္စိ စပါးေမႊး ဆူးေနၾကပီ အဟိ။ ပြဲေတာ္ရက္ပီးလုိ႕ အားလုံးျပန္ခ်ဳပ္ၾကေတာ့ နဂုိက မွန္းထားတဲ့အတုိင္း အရွံဳးက ေပၚေနေတာ့ သိပ္မထူးဆန္းေတာ့ပါဘူး စလုပ္တည္းက က်ေနာ္တုိ႕ ျမတ္ခ်င္လုိ႕ လုပ္ခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ က်ေနာ္တုိ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ စည္းလုံးမႈ အေတြ႕အႀကံဳ ေတြကုိ လုိခ်င္လုိ႕ လုပ္ခဲ့တာျဖစ္လုိ႕ က်ေနာ္တုိ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္နဲ႕ပဲ ၿပီးခဲ့ၾကပါတယ္။
ခုႏွစ္ေတြမွာေတာ့ ပုဇြန္ေတာင္ဟာလည္း ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့ပါဘူး။ သီတင္းကြ်တ္ဆုိရင္လည္း ဘာမွန္း မသိပဲ ၿပီးၿပီးသြားတတ္တယ္။ အရင္လုိ ေပ်ာ္ပြဲ ရႊင္ပြဲ လုပ္ခြင့္မေပးေတာ့ဘူး ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ မသိဘူးေပါ့ ေနာ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြကုိ ပဲ သတိရေနတယ္။ ေဟာ အခု တခါေရာက္လာျပန္ပီ ဒီေန႕ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ သက္သက္လြတ္ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ေအာင္စားမယ္ ဆုံးျဖတ္ပီး သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ ေန႕ကုိ တေယာက္တည္း ျဖတ္သန္းခဲ့ပါေတာ့တယ္။
သုိ႕
ေဖေဖ .. ဘာလုိလုိနဲ႕ ကုိးႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ပီေနာ္။ ေဖေဖ သားတုိ႕ကုိ စြန္႕ခြာပီး အေ၀းကုိ ထြက္သြားခဲ့တာ ကုိးႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ပီေပါ့။ အခ်ိန္ေတြ အကုန္ျမန္လုိက္တာ ေဖေဖရယ္ ကုိးႏွစ္ဆုိတာ သားမ်က္လုံးထဲမယ္ မေန႕ တေန႕ကလုိပါပဲ။ ခုထက္ထိ ေဖေဖ့ စ်ာပန အခမ္းအနားကုိ ေမ့မရႏုိင္ေသးပါဘူး။ ေမေမ့ မ်က္ရည္ေတြ၊ ညီေလး ၂ ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ ဒါေတြကို ျမင္ပီး သားရဲ႕ရင္ထဲက ဆုံးရွံဳးမႈက ဘာနဲ႕မွ အစားထုိးမရခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီတုန္းက သားတေယာက္ပဲ မ်က္ရည္ မက်ခဲ့ဘူးေနာ္။ ဒါကုိ ေဖေဖ အျပစ္တင္မွာလား သားကုိနားလည္ပီး ၿပံဳးၾကည့္ ေနခဲ့မွာလား ဆုိတာ သား အၿမဲ ေတြးေနခဲ့ မိတယ္ ေဖေဖ။ တကယ္ေတာ့ သားမ်က္ရည္ မက်ခဲ့တာဟာ ေဖေဖ့ကုိ မခ်စ္လုိ႕ မဟုတ္ပါဘူး ငုိေနတဲ့ ေမေမနဲ႕ ညီေလးေတြကုိ ၾကည့္ပီး သားဟာ အေဖ့ ေနရာကုိ ၀င္ရပ္ရေတာ့မယ္ တာ၀န္ေၾကာင့္ ေပ်ာ့ညံ့တဲ့ စိတ္ဓာတ္ကုိ အႏုိင္မေပးခဲ့တာပါ ေဖေဖ။ ဒါေပမဲ့ သားရင္ထဲမွာ ငုိေနတာကုိ ေတာ့ ဘယ္သူမွ သိႏုိင္ခဲ့မယ္ မထင္ပါဘူး။ အဲ့ဒီတုန္းက မက်ခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ဟာ သားအတြက္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ျပသနာတခုခု ႀကံဳရလုိ႕ ေျဖရွင္းရတုိင္း ေဖေဖ့ကုိ သတိရတမ္းတ ခဲ့တဲ့အခါ သားဟာ အိပ္ယာ၊ အိမ္သာ၊ ေရခ်ဳိးခန္းစတဲ့ ေနရာေတြမွာ ေမေမနဲ႕ ညီေလးေတြ မသိေအာင္ ခုိးငုိခဲ့ရတာေပါ့။
ေဖေဖ ရွိစဥ္အခါ က ခ်ာတိတ္အရြယ္ သားဟာ ခုအခါ လူလားေျမာက္ခဲ့ပါပီ ေဖေဖ။ ေလာကႀကီးက ပုိ႕ခ်တဲ့ သင္ခန္းစားေတြကုိ သား သင္ယူခဲ့ပီးပါပီ။ တခ်ဳိ႕ေတြက ခါးသီးခဲ့သလုိ တခ်ဳိ႕က ခ်ဳိၿမိန္ပါတယ္။ ရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပ်ာ္တုိင္း သားဟာ မေပ်ာ္ပါးနုိင္ခဲ့ပါဘူး တခုခုလုပ္ခ်င္တုိင္း ညီေလး ၂ေယာက္ကုိ ဦးစား ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတြအတြက္ သား နစ္နာတယ္လုိ႕ တခါမွ မယူဆခဲ့ပါဘူး ဂုဏ္ေတာင္ ယူပါေသးတယ္။ သား အကုိႀကီး တေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္ေက်ခ်င္တယ္ ေဖေဖ။ ေဖေဖကုိယ္တုိင္လည္း ေဖေဖ့ရဲ႕ ဆႏၵေတြကုိ ေဘးဖယ္ မိသားစု အတြက္သာ ဦးစားေပးခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ေဖေဖ့သား က်ေနာ္က ေဖေဖ့ ေျခရာကုိ ဘာလုိ႕ မနင္းႏုိင္ ရမွာလဲ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေဖေဖ ဆုံးမခဲ့တဲ့ ငါ့သားႀကီးက ေပ်ာ့ည့့ံတယ္ ျပသနာတခုကုိ လြယ္လြယ္ အရွံဳးေပးခ်င္ တယ္ ျပသနာတုိင္းကို ေသခ်ာကုိင္တြယ္ပီး ထြက္ေျပးဖုိ႕ မစဥ္းစားပဲ တေယာက္တည္း ေျဖရွင္း ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဆုိတဲ့ စကားေတြကုိ သားတသက္ ေမ့ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေတြဟာ သားအတြက္ အားအင္ေတြပါ ေဖေဖ။ ဒါေပမဲ့ သားဟာ ျပသနာတခု ေျဖရွင္းပီးတုိင္း စိတ္ဓာတ္က ေအာက္ေျခအထိ ထုိးက်ပီး လူေလာက ကေန ေဖေဖ့လုိ အေ၀းဆုံးကုိ ေျပးထြက္ခ်င္မိတဲ့အထိ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ရတာေတြဟာ သားဟာ ေပ်ာ့ညံံ့ဆဲ ဆုိတာ သား ၀န္ခံပါတယ္။ အဲ့လုိ အခ်ိန္ေတြတုိင္း ေဖေဖ့ ဆီက ငါ့သားႀကီးက ေတာ္လုိက္တာ လိမ္မာလုိက္တာ ဆုိတဲ့ အားေပးစကားေတြကုိ အရမ္း တမ္းတမိတယ္ ေဖေဖ။ အဲဒီအသံေတြသာ သားၾကားရရင္ သားရဲ႕ အားအင္ေတြ ျပန္ျပည့္လာမွာ အမွန္ပါပဲ။
ေဖေဖ မရွိတဲ့ ေနာက္ပုိင္း သားဟာ သားတုိ႕မိသားစုေလးကုိ စည္ကားေပ်ာ္ရႊင္ ရေအာင္ တတ္ႏုိင္သမွ် ႀကိဳးစား ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဖေဖ့ကုိ ေတာ့ ဘယ္မွီပါ့မလဲေနာ္။ မွတ္မိေသးတယ္ ေဖေဖ သားတုိ႕မိသားစု စေန၊ တနဂၤေႏြတုိင္း မနက္ဆုိ ေဖေဖ ခ်က္ေကြ်းတဲ့ ထမင္းကုိစား ညေနဆုိ ေလွ်ာက္လည္ ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေတြကုိ သား မွတ္မိေနေသးတယ္။ ေအာ္ ေဖေဖ့ ကုိ သားတုိင္ပင္စရာ ေျပာျပစရာ ရွိေနေသးတယ္ သားေလ သားအတြက္ ရင္ခုန္ႏႈန္္းျမန္ေစတဲ့ ေကာင္မေလး တေယာက္ ေတြ႕ေနပီ ေဖေဖ။ ေဖေဖ့ကုိ ျပရင္ ေဖေဖ သေဘာက်မဲ့ အလိမ္မာေလးပါ။ ဒါေပမဲ့ သူက သားကုိ ျပန္မခ်စ္ႏုိင္တာလည္း သိေနေတာ့ မျပေတာ့ဘူးေနာ္။ ဘာလုိ႕လည္း လုိ႕ ေမးရင္ေတာ့ နားလည္မႈလုိ႕ ပဲ ေျပာရမွာပဲ ေဖေဖ .. ေဖေဖကေတာ့ ၿပံဳးပီး ၾကည့္ေနမလားပဲ ဒီလုိ ေျပာျပတာဟာ သားမရုိေသတာ မဟုတ္ရပါဘူးေဖေဖ သားကုိ သူငယ္ခ်င္းလို ေပါင္းတဲ့ ေဖေဖ့ကုိ ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္း တုိင္ပင္တာပါ။ ထားလုိက္ပါေတာ့ ဒီကိစၥအတြက္ သားတကယ္ကို အခ်ိန္မေပးႏုိင္ေသးပါဘူး။ ညီေလး ေတြအတြက္ သားအမ်ားႀကီး ႀကိဳးစားရဦးမယ္။ ေဖေဖသူတုိ႕ နားမွာ မရွိတဲ့အတြက္ သူတုိ႕ မ်က္ႏွာ မငယ္ေစခ်င္ ဘူး ေဖေဖ။ တကယ္ဆုိ သားဟာ ေဖေဖနဲ႕ ၁၄ ႏွစ္ဆုိတဲ့ အတုိင္းအတာထိ ေဖေဖ့ ေမတၱာကုိ ရခဲ့သူပါ။ ညီေလးေတြကေတာ့ သားလုိမဟုတ္ဘူးေလ ဒီလုိစဥ္းစားတုိင္း သားညီေလးေတြကုိ အရမ္း သနားမိပါတယ္။ အဲဒါ ေၾကာင့္ သားညိေလးေတြကုိ အစစအရာရာမွာ အလုိလုိက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လားမသိဘူး ကုိၿဖိဳး ေတာ္ေတာ္ ဆုိးတယ္ ေဖေဖ ဒါေပမဲ့ စိတ္မပူပါနဲ႕ သားကုိင္တြယ္ႏုိင္မွာပါ။ ငယ္ေလးကေတာ့ အရမ္း လိမ္မာတာပဲ ေဖေဖ စာေတာ္တာ ေနာက္ လူႀကီးဆန္တာ တအားပဲ။
ေမေမလား ေမေမကေတာ့ တကယ့္ေမေမပါပဲ။ ေဖေဖမရွိတဲ့ေနာက္ သားသုံးေယာက္ကုိ မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ သူမ်ားေတြနဲ႕ တန္းတူ ေနႏုိင္ေအာင္ ေမေမ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႕ ေမေမရဲ႕ ေခါင္းမွာ ဆံျဖဴေတြ မ်ားလာေလရဲ႕ ေဖေဖရွိေသးရင္ ႏႈတ္ေပးရင္ စဦးမလားပဲ :) ။ ေဆြမ်ဳိး အသုိင္းအ၀ုိင္းေတြရဲ႕ ႏွိပ္ကြပ္မႈကုိ ႀကံ့ႀကံ့ ခံကာ မိသားစု မၿပိဳကြဲရေအာင္ ေမေမ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ သားက ဒီကိတ္စေတြေၾကာင့္ ေဒါသထြက္ကာ ေဆြျဖတ္ မ်ဳိးျဖတ္မယ္ လုပ္တုိင္း ေမေမက ေလသံေအးေအးေလနဲ႕ သီးခံနုိင္ဖုိ႕ကို ဆုံးမပါတယ္။ ေမေမ့ ဆီက သား ရခဲ့တာကက သီခံႏုိင္ျခင္းပါပဲ။
ေဖေဖ့အတြက္ ကုိးႏွစ္ျပည့္ကုိ သားတုိ႕ အရင္ႏွစ္ေတြလုိပဲ အိမ္မွာ ဘုန္းႀကီး ဆြမ္းေကြ်း တရားနာ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သားတုိ႕ ျပဳသမွ် ကုသုိလ္ အစုအဖုိ႕ပါကကုိ ေဖေဖ ေရာက္ေလရာ ဘ၀ကေန သာဓု ေခၚႏုိင္ပါေစ။ သားကေတာ့ အေ၀းကေနပဲ သာဓု ေခၚႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ သားတုိ႕ မိသားစုရဲ႕ ရင္မွာ ေဖေဖဟာ ဘယ္ေတာ့မွာ ေပ်ာက္ကြယ္ မသြားပဲ အၿမဲကိန္းေအာင္း ေနမွာပါ။ ေဖေဖဟာ သားတုိ႕ကုိ ေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့အတြက္ ေဖေဖ ခ်စ္တဲ့ သားတုိ႕ ဟာ ဒီထက္ ေအာင္ျမင္ၾကဦးမွာပါ။ ေဖေဖ့ ဆႏၵေတြဟာလည္း ျပည့္၀လာရမွာပါ။ ေဖေဖ့ကုိ သားဒီေနရာကေနပဲ ဦးခ် ကန္ေတာ့လုိက္ပါတယ္ ေဖေဖ။
ေဖေဖ့ ခ်စ္သားႀကီး
မေန႕ညက မုန္တုိင္းကလည္း ဆဲခါစဆုိေတာ့ သေဘၤာေပၚ လာေဆာ့တဲ့ ခရီးသည္ နည္းလွပါတယ္။ ခရီးသည္က နည္းေတာ့ အလုပ္မရွိတာနဲ႕ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ရင္း ဟုိး ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေတြ ျပန္စဥ္းစားရင္း ငယ္သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ကုိ သတိရမိသြားပါတယ္။ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က သု၀ဏၰမွာ ေမြးစကေန ၇ ႏွစ္သားေလာက္ထိ ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်န္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေတြကုိ မမွတ္မိေပမဲ့ ခုခ်ိန္ထိ က်ေနာ့ ေခါင္းထဲ စြဲေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ေတာ့ ရွိပါတယ္။
တေယာက္က ခ်စ္မင္းေဇာ္တဲ့။ က်ေနာ္နဲ႕ သူငယ္တန္းစတက္ေတာ့ သိတာ။ ဒီေကာင္နဲ႕ က်ေနာ္က အရာရာမွာ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ၿပိဳင္ရမွ ေက်နပ္ၾကတာ။ သူငယ္တန္းကေန က်ေနာ္မေျပာင္းခင္ ၂တန္းထိ ဒီေကာင္နဲ႕ က်ေနာ္ တတန္းထဲ ေဘးခ်င္းကပ္ ထုိင္ၾကတာ။ လပတ္စာေမးပြဲ၊ ႏွစ္စဥ္စာေမးပြဲတုိင္း ၂ ေယာက္လုံး အဆင့္ ၁ ခ်ည္း ရလုိ႕ အတန္းထဲမွာ အဆင့္ ၂ သမား အျမဲ ေပ်ာက္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႕ ၂ေယာက္ ထမင္းစားလဲ ၿပိဳင္တယ္။ က ခ ေရးလည္း ၿပိဳင္တယ္။ ေက်ာင္းျပန္လုိ႕ လမ္းထဲ ထြက္ကစားလည္း တခုမဟုတ္ တခု ျပိဳင္ေနၾက။ ဒီေကာင္နဲ႕ က်ေနာ့ ၾကားမွာ မေမ့ႏုိင္စရာအျဖစ္ တခုရွိတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆုိေတာ့ တခါ က်ေနာ္တုိ႕ ၂ေယာက္ ရန္ျဖစ္တယ္ ေက်ာင္းမွာ။ တစ္တန္းတုန္းက ထင္တာပဲ .. စာၿပိဳင္ေရးရင္း ဒီေကာင္က ပါးစပ္ကေန ပြစိ ပြစိ ေျပာပီး က်ေနာ့ကုိ အာရုံေျပာင္းေအာင္ လုပ္တယ္ ၾကာေတာ့ က်ေနာ္ သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ပဲ ကြန္ပါဘူးနဲ႕ ဒီေကာင့္ ေခါင္းကုိ ရုိက္ပလုိက္ မိတယ္။ ဒီေကာင္ကလည္း သူေရးေနတဲ့ ခဲတဲ့ နဲ႕ က်ေနာ့ကုိ ျပန္ထုိးတာ က်ေနာ္က လက္၀ါးနဲ႕ ခံလုိက္ေတာ့ လက္၀ါးမွာ စုိက္သြားတာေပါ့။ ဒီေကာင့္ေခါင္းလဲ မကြဲေပမဲ့ ေသြးေတာ့စုိ႕သြားတယ္။ က်ေနာ့ လက္လည္း လက္၀ါး အလယ္မွာ အေပါက္ျဖစ္ပီး ေသြးထြက္ေတာ့တာပဲ။ ငယ္တုန္းဆုိေတာ့ ဘာျပသနာမွေတာ့ မတက္လုိက္ဘူး။ ၂ဘက္လုံး မိဘေတြ နဲ႕ေတာ့ ေခၚတုိင္တယ္ ထင္တာပဲ။ သိပ္မၾကာပါဘူး ျပန္တည့္တာပဲ။ က်ေနာ့ေမြးေန႕မွာ ဒီေကာင္ ေပးထားတဲ့ (သူ႕မိဘပိုက္ဆံေပါ့) ေမြးပြရုပ္ေလး ခုထိ အိမ္မွာရွိေသးတယ္။ က်ေနာ္ကသာ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီေကာင့္ကုိ အမွတ္ရေနတာ ဒီေကာင္က က်ေနာ့္ နာမည္ကုိေတာင္ မွတ္မိေသးရဲ႕လားမသိ။
ေနာက္တေယာက္က ဖူးပြင့္ငုံ တဲ့။ က်ေနာ့အိမ္ေဘး တအိမ္ေက်ာ္မွာေနတဲ့ ေကာင္မေလး။ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးနဲ႕ ေကာ္ပတ္ရုပ္ေလး က်ေနတာပဲ (ဓာတ္ပုံျပန္ၾကည့္ရင္း မွတ္မိတာပါ :D )။ အဲ့ကေလးမ က တဦးတည္းေသာ သမီး အေဖာ္မရွိ က်ေနာ္ တုိ႕အိမ္မွာပဲ က်ေနာ္နဲ႕ လာလာကစားေနတာ။ က်ေနာ့ထက္ တႏွစ္ေက်ာ္ငယ္တယ္ က်ေနာ့ကုိ ကုိကုိ .. ကုိကုိ နဲ႕ ေခၚတယ္။ အဲ့ကေလးမကုိ က်ေနာ္ သိပ္ႏုိင္တာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ သူက က်ေနာ့္ဆီ ကစားခ်င္လုိ႕ လာတယ္ က်ေနာ္က သူလာပီဆုိ က်ေနာ္က ေမေမ ကြယ္ရာကုိ ေခၚပီး (သိခ်င္ေနပီေပါ့ .. ေျပာဘူး ၀ယ္ဖတ္ :D ) အ၀တ္စုတ္ကုိ ေရဆြတ္ ၾကမ္းတုိက္ခုိင္း ေတာ့တာပဲ။ အက်င့္မ်ား မေကာင္းလုိက္ပုံေျပာပါတယ္ သူမ်ား သားသမီးကုိ လုပ္ပုံက။ ခ်ာတိတ္မက တုံးကလည္း တုံးေသးတယ္ဗ်။ အိမ္မွာ ငယ္ငယ္က ေအာက္စက္ ဘာညာမွရွိပါဘူး။ ကေလးမ လာရင္ အေခြၾကည့္မလား ေအာက္စက္၀ယ္လုိက္ပီ ဆုိပီး ႀကြားတယ္။ ၾကည့္မယ္ဆုိေတာ့ စားပြဲက အံဆြဲ ေလးထဲ ကက္ဆက္ေခြေတြထည့္ တီဗီဖြင့္ျပ အဲဒါလည္း ယုံတာပဲ။ အဲဒိတုန္းကေတာ့ သေဘာေတြ က်တာေပါ့။ ခု ျပန္စဥ္းစားေတာ့ ေတာ္ေတာ့ကုိ လြမ္းမိပါတယ္။ က်ေနာ့္ အႏြံတာ ေတာ္ေတာ္ခံခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးပါ။ ေနာက္ဆုံး က်ေနာ္တုိ႕ ပုဇြန္ေတာင္ဘက္ေျပာင္းမယ္ ဆုိေတာ့ လာႏႈတ္ဆက္ပါေသးတယ္ ကုိကုိ ျပန္လာခဲ့ေနာ္တဲ့။ အဲ့အခ်ိန္က က်ေနာ္မမွတ္မိတဲ့ စကားကုိ ေမေမက အျမဲ ေျပာပီး ေနာက္တတ္ပါတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ့ ေမေမ သားအတြက္ အဲ့ေကာင္မေလးကုိ ငါးဆယ္နဲ႕ ၀ယ္ခဲ့ေပးပါတဲ့ :D ။
ဒီႏွစ္ေယာက္အျပင္ က်ေနာ္ တျခားသူေတြကုိ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေတာင္ သူတုိ႕ရဲ႕ ငယ္ရုပ္ေတြပဲ မွတ္မိတာပါ ဒီအခ်ိန္ လမ္းမွာ ေတြ႕လုိ႕ တုိက္သြားရင္ေတာင္ မွတ္မိၾကမယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ့္ ဘ၀မွာ သူငယ္ခ်င္းေပါင္း မ်ားစြာ ရွိခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ ဒုတိယ ဘ၀ပါပဲ။ က်ေနာ့္ မိသားစုနဲ႕ ထပ္တူ ခ်စ္ရပါတယ္။ က်ေနာ္ခ်စ္သလုိ သူတုိ႕ရဲ႕ ခ်စ္ခင္မႈ ျပန္မရမွာလဲ အေသေၾကာက္ဖူးပါတယ္။ ခုလည္း က်ေနာ္ေတြးမိ ျပန္ပါပီ။ က်ေနာ္ ဒီ ၂ေယာက္ကုိ သတိရေနခ်ိန္မွာ သူတုိ႕ က်ေနာ့္ နာမည္ေလးကုိေတာင္ သိၾကပါေတာ့မလားလုိ႕ း( ။
တညလုံး အလုပ္လုပ္ ပီးေတာ့ မနက္က်ရင္ မနားႏုိင္ေသး Boat Drill က ရွိလုိ႕ စိတ္ညစ္မယ္ ႀကံေသး မနက္ Drill ၿပီးတာနဲ႕ Marketing manager ရဲ႕ Briefing ရွိတယ္တဲ့။ ေသဟ လုိ႕ပဲ စိတ္ထဲက က်ိန္ဆဲမိလုိက္တယ္။ ဒီရက္ပုိင္း အလြန္႕ အလြန္ မ်ားျပားလွတဲ့ မေလးရွားရဲ႕ ေဟာလီးေဒးေတြေၾကာင့္ အုိတီေတြ လုပ္ေနရတာက လြတ္မယ္ႀကံေသး။ လာျပန္ပီ ဒီ Briefing။ ဟုိတခါ ေပးထားတဲ့ Project က ပီးရုံရွိေသး ဘာမ်ားထပ္လာဦးမလဲ မသိလုိ႕ မ်က္ခုံးကေတာ့ ခပ္လႈပ္လႈပ္ရယ္။
Drill ပီးတာနဲ႕ မနားႏုိင္ အသည္းအသန္ Conference room ရွိရာကုိ ေျပးရပါတယ္။ သူမ်ားေနာက္က်ရင္ အေရးမႀကီး ကုိယ္ေနာက္က်ရင္ေတာ့ ျပသနာေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ရွိႏုိင္သည္။ ဟုိေရာက္ေတာ့ အခန္းပင္ မဖြင့္ရေသး ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ ဒီေန႕ HOD meeting ရွိသည္တဲ့။ ဟုတ္ပါ့ ၂ ရက္ေန႕ပဲလုိ႕ ေတြးရင္း ဆက္ေစာင့္ ရေတာ့တာေပါ့ Day Shift Night Shift ေခၚထားတာေၾကာင့္ အလုပ္၀င္ရမဲ့ လူေတြက အခ်ိန္ကပ္ေနသလုိ ညသမားေတြကလည္း ဒီအခ်ိန္ထိ မနားရေသးလုိ႕ စိတ္ညစ္ေနၾကပီ။ ေနာက္ဆုံး suprv ရဲ႕ meeting cancel လုပ္တယ္ ဆုိလုိ႕ ေကာင္းလုိက္တာဆုိပီး အခန္းျပန္နားရုံ ရွိေသး ဖုန္းေခၚပီး ခုခ်က္ခ်င္း စပီတဲ့။ ေျပးရ ျပန္ပီေပါ့။
Title ကုိၾကည့္ပီး စိတ္က ဟုိးးး ေအာက္ဆံုးထိ က်သြားတယ္။ က်ေနာ့ နားထဲ ဘာမွ မၾကားေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႕ project တခု ပီးရုံ ရွိေသး ေနာက္တခုကုိ က်ေနာ္တုိ႕ ဌာနကုိ ထပ္ေပးျပန္ပီ။ အမွန္ဆုိ ဒီပေရာ့ဂ်က္ေတြဟာ က်ေနာ္တုိ႕ ဌာနနဲ႕ ဘာမွကုိ မဆုိင္တာ။ အဲဒါေတြကုိ ေအာ္ႀကိး ဟစ္က်ယ္နဲ႕ ရွင္းေနတဲ့ Manager ကုိ ၾကည့္ရင္း က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကုန္သြားပါတယ္။ အားလုံးလည္း က်ေနာ့္ လုိပါပဲ။ ဒီပေရာ့ဂ်က္ေတြဟာ အနည္းဆုံး သုံးလကေန ဆယ္လထိ ၾကာတတ္တယ္ ၾကားကာလမွာလည္း သင္းတုိ႕ ဌာနက ဘာမွ၀င္မကူတာ အရမ္းခံရခက္လွပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေပေတပီး သူတုိ႕ေျပာေနတာေတြ တလုံးမွ နားထဲ မ၀င္ဖုိ႕ ႀကိဳးစားရင္း ညည္းလုိက္မိပါတယ္ SUCK ။
၃၁ ၾသဂုတ္လ ၂၀၀၈ …
…………………………………………………………………………………………………………………
ဒုိင္ယာရီ စာအုပ္ထဲမွာ အဓိပၸါယ္မဲ့ ေလွ်ာက္ေရးျခစ္ ေနမိတယ္။ ေနာက္ဆုံး ေရးထား တဲ့ စာမ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္မိေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးလေက်ာ္က ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္း အရာကလည္း စိတ္ပ်က္စရာမုိ႕ အရသာခံၿပီး မၾကည့္ႏုိင္ေတာ့။ တကယ္ဆုိ ေရးစရာေတြ ရွိေနတယ္။ ကုိယ့္ဘာသာ ၀န္ခံရမွာလား လိမ္ရမွာလား အေတာ္ ခက္ခဲေနတယ္။ ဒီစာအုပ္ေလး ထဲမွာ ငါလုပ္ခဲ့သမွ် ေကာင္းတာ ဆုိးတာ ခါးသီးခဲ့တဲ့ ေန႕ရက္ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေန႕ရက္ေတြကုိ ေရးခ်မိခဲ့တာပဲ။ အျပင္မွာ ေဖာက္ခြဲထြက္ဖုိ႕ မလြယ္ကူတဲ့ ငါ ဒီစာအုပ္ေလးေတႊက ငါ့ရဲ႕ ေပါက္ကြဲရာ နယ္ေျမပါပဲ။
ဘုရားေရ .. ဘယ္လုိ အသိဥာဏ္မ်ဳိးနဲ႕ ငါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ လိမ္ဖုိ႕ ႀကိဳးစားမိပါသလဲ။ အေတြးေတြက ရႈပ္ရွက္ခက္ကာ စာအုပ္ေပၚ ၾကည့္မိေတာ့ အဓိပၸါယ္မဲ့ ေရးျခစ္ထားတဲ့ အရာေတြ။ Damn It !! ခပ္ေ၀းေ၀း ေနစမ္းပါကြာ။ ေယာင္လုိ႕ ေတာင္ ငါ့ေခါင္းထဲ ေနာက္တႀကိမ္ မ၀င္လာပါနဲ႕။
မေန႕ညက က်ေနာ္ အိပ္ယာေပၚေရာက္လုိ႕ အိပ္မယ္လုပ္ပီးမွ က်ေနာ္ မသုံးတာ ၾကာပီ ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္ MP3 အေဟာင္းေလးကုိ သတိရတာနဲ႕ က်ေနာ္ ျပန္ရွာခ်င္စိတ္ ေပၚလာခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ ၂ နာရီ ေက်ာ္ေနပီ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ကလည္း လုပ္မယ္ဆုိရင္ ခ်က္ခ်င္း လုပ္ရမွ ေက်နပ္တဲ့ေကာင္။ အဲဒါနဲ႕ က်ေနာ့ ပစၥည္းေတြ သိမ္းထားတဲ့ အံဆြဲေလးကုိ ဖြင့္ရွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအံဆြဲကုိ မဖြင့္ခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ပါပီ။ အထဲမွာ က်ေနာ္ သေဘၤာေပၚ ေရာက္ပီးမွ ၀ယ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ပုိ႕ေပးတဲ့ စာေတြ၊ ေမြးေန႕ လက္ေဆာင္ေတြ၊ ရန္ကုန္က က်ေနာ္ယူလာတဲ့ အမွတ္တရ ပစၥည္းတခ်ဳိ႕နဲ႕ က်ေနာ့ပိုင္ ဒုိင္ယာရီ စာအုပ္ေတြပါ။ MP3 ရွာတဲ့ဆီကုိ မေရာက္ေတာ့ပဲ မ်က္လုံးက သြားျမင္တာက ေက်ာင္းသားဘ၀က မွတ္စု စာအုပ္ ၂ အုပ္ကုိပါ။
မေတြးခ်င္ေပမဲ့ စိတ္က အတိတ္ကုိ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ေလး ၂ အုပ္ကုိ ယူပီး က်ေနာ္ အိပ္ယာေပၚ ျပန္တက္ကာ အတိတ္ကုိ ျပန္ပုံေဖာ္ေနမိတယ္။ တအုပ္က တအုပ္လုံး သူ႕လက္ေရး နဲ႕ ကူးေပးထားတဲ့ ဆယ္တန္း တုန္းက ျမန္မာစာ မွတ္စုစာအုပ္။ ေနာက္တအုပ္က သူနဲ႕ က်ေနာ္ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ၾကလုိ႕ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ စကားမေျပာၾကတဲ့ အခါ စာတုိေလးေတြ ေရးပီး ေျပာတဲ့ စာအုပ္။ အထဲက စာေလးေတြ ဖတ္ပီး က်ေနာ္ျပံဳးမိတယ္။
က်ေနာ္တုိ႕ ဆယ္တန္းေတြပီးလုိ႕ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္တဲ့အခ်ိန္ ေန႕ဆုိ သင္တန္းေတြ တူတူတက္ ညဆုိ တညလုံး ဖုန္းခုိးေျပာနဲ႕ အဆက္သြယ္ မျပတ္ၾကပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႕ ခ်စ္သူျဖစ္တဲ့ ၂ ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ေနနဲ႕ က်ေနာ္ သူ႕အတြက္ သူ လုံး၀မထင္ထားတဲ့ ၾကိဳးၾကာ အေကာင္ တေထာင့္ငါးရာ တိတိကုိ ကုိယ္တုိင္ ေခါက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေရာင္စုံ ႀကိဳးၾကာေလးေတြရဖုိ႕ က်ေနာ္ ၁လခြဲေလာက္ ေန႕ေန႕ညည ေခါက္ခဲ့ရတာပါ။ သယ္ရင္းေတြနဲ႕ သြားလည္း ဒီအေကာင္ေလးေတြ ပါတယ္။ ဆုိင္ထုိင္လည္း ဒီေကာင္ေတြ ပါတယ္။ အေမကေတာ့ ငါ့သားေတာ့ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ညာရတာေပါ့ ငရဲေတာ့ ႀကီးပါရဲ႕ ေမေမကေတာ့ သိတယ္ထင္ပါ့။ ဘာမွမေျပာ ရွာပါဘူး။ အဲခက္တာက ေနာက္ဆုံး အေကာင့္ ေထာင့္ငါးရာလည္း ျပည့္ပီ။ ေပးရမဲ့ ရက္ကလည္း ကပ္ေတာ့မွ ထည့္စရာ ပုလင္းက ရွာမရ။ ပုလင္းေလးေတြနဲ႕ ခြဲထည့္ရင္ ေသရခ်ည္ရဲ႕။ ဆယ္ပုလင္းေလာက္မွ ရမယ္။ အဲဒါနဲ႕ ေနာက္ဆုံး ႀကံမရတဲ့ အဆုံး ဒီႀကိဳးၾကာေလးေတြ ေခါက္ဖုိ႕ စကၠဴေလးေတြ ထုတ္တဲ့ အမဆီကုိ ဖုန္းဆက္သြယ္ပီး ေမးတဲ့အခါမွ သူက ေအာ္ဒါမွာေပးမယ္ ေျပာပါတယ္။ ရွက္ေတာ့ အရွက္သား။ မစႏၵာရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႕ ေထာင့္ငါးရာလုံးကုိ တပုလင္းတည္း ထည့္ႏုိင္တဲ့ ပုလင္းလွလွေလး ရခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ကုိ ေပးခဲ့တဲ့ ေန႕မွာ အံ့ၾသ၀မ္းသာသြားတဲ့ သူ႕မ်က္ႏွာကုိ က်ေနာ္ ေမ့မရပါဘူး။
ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း က်ေနာ္တုိ႕ အေၾကာင္းေၾကာင္း ေၾကာင့္ အဆင္မေျပပဲ သုံးႏွစ္အပီးမွာ လမ္းခြဲခဲ့ၾကပါတယ္။ လမ္းခြဲၾကတယ္ ဆုိေပမဲ့ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္မုန္းလုိ႕ မဟုတ္ပဲ သေဘာထားျခင္း မတုိက္ဆုိင္တာေတြ မ်ားလြန္းတာေၾကာင့္ လမ္းခဲြ ခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ တေယာက္အကူညီလုိရင္ တေယာက္က ကူညီဆဲပါ။
ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး စပ္ေဆာ့ပီး MP3 ရွာရာက ဇာတ္လမ္းအေဟာင္း ေပၚပီး ေတာ္ေတာ္ ညနက္တဲ့ အထိ မအိပ္ ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။
Subscribe to:
Posts (Atom)
